Τετάρτη 18 Ιουλίου 2012

Wes Anderson Moonrise kingdom



    Wes Anderson makes films about small worlds in which big things happen: love, heartbreak, calamities, death. In his latest, the wondrous storybook tale “Moonrise Kingdom,” a girl and a boy, both 12, run off to a remote inlet on an island where most of the adults seem disappointed and more than a little sad. The girl and the boy are very serious — about love, their plans, books, life itself — and often act older than their age. She wears bright blue eyeliner; he puffs on a corncob pipe. You wonder what their hurry is, given that here adulthood, with its quarrels, regrets and anguished pillow talk, can feel as dangerous as the storm that’s hurtling toward the island, ready to blow it all down
    The two young romantics in “Moonrise Kingdom,” which openedthe 65th Cannes Film Festival on May 16, are gifted and, according to grown-ups who are supposed to know about such things, problem children. Suzy (Kara Hayward) definitely knows this about herself because she discovered a copy of a pamphlet, “Coping With the Very Troubled Child,” on top of the family fridge. She does have a temper, but she also has three younger brothers, which may help explain her tantrums. Yet, like many characters in Mr. Anderson’s films, she’s also troubled on a deeper level, beset by an existential despair that waned when, while getting ready for a performance of Benjamin Britten’s opera “Noye’s Fludde” a year earlier, she met her match, her soul mate, her co-conspirator, Sam (Jared Gilman).
    The film opens shortly before the two rendezvous in a field — she brings her favorite books in a suitcase; he brings her flowers and the camping gear — and head off on a journey that’s part quest, part romance, with a touch of film noir and a hint of the French New Wave. Along the way, there are dangers, both natural and human, and finally paradise, in a small, pretty cove they rename Moonrise Kingdom. (Working with his regular cinematographer, Robert Yeoman, Mr. Anderson softens the colors and gives them the slight tint of a faded Polaroid photograph.) There, with a tent, a French pop song and unembarrassed honesty (Sam warns Suzy that he may wet the bed), they consummate, metaphorically, an enchanted, chaste affair capped with a hilariously symbolic deflowering.
     Since his first feature in 1996, “Bottle Rocket,” Mr. Anderson has directed a series of personal films about characters — a schoolboy visionary, traveling brothers, wily thieves — who, through their harebrained schemes, grand pursuits or art (these are finally indistinguishable), transcend the ordinary. The same is true in “Moonrise Kingdom,” which traces how Suzy and Sam met, how they wrote to each other, shared their secrets and plans, and then went off on their adventure (their life), throwing the island’s adults into a panic. In other words, it’s about how they construct a world parallel to the larger one, carving out an intensely individual space and defining themselves through their shared visions and actions, which means that the movie is also very much about creation as an act of self-creation.
     Like many of Mr. Anderson’s films, including his last one, the truly fantastic “Fantastic Mr. Fox,” there’s a deliberate, self-conscious once-upon-a-time quality to “Moonrise Kingdom.” From the minute the film opens, quickly settling on a needlepoint image of a house — a representation of the one in which Suzy lives, where it all begins — Mr. Anderson, who’s more fabulist than traditional realist, underscores the obvious point that you’re watching a story. This heightened sense of self-awareness is underscored by the exhilarating camera movements that sweep across the house from right to left, left to right, and up and down, and take you on a time and space tour through the house, past Suzy’s father and mother, Mr. and Mrs. Bishop (Bill Murray and Frances McDormand, both touching).
     A marvel of choreographed motion, machine and human, this overture introduces the Bishops, suggesting who they are and what they’re like (the books indicate that this is a reading family), and some crucial leitmotifs. A pair of binoculars points to the coming adventure (and suggests a far-reaching vision), and a kitten alludes to the vulnerability of the future adventurers.
     The children and parents are in separate rooms, a spatial configuration that underscores that they might as well inhabit separate universes (which they do). Early in the scene one of the boys puts on a record of Britten’s “Young Person’s Guide to the Orchestra” (Op. 34, Themes A-F),” which the composer, working off Purcell’s “Moor’s Revenge,” wrote as an instruction for children about musical composition.
     The use of “Young Person’s Guide” — which introduces the individual instruments of an orchestra and then joins them in a fugue — is clever in that it underlines the construction and framework in a collaborative artwork like this film. “Clever” is sometimes used as a cudgel against Mr. Anderson (along with “twee” and “quirky”), primarily, it seems, because he makes personal, rather than industrial, films that don’t look, move or feel like anyone else’s. The people in his work, their passions and dramas, are true and recognizable — and rarely more deeply felt than in “Moonrise Kingdom” — but they exist in a world apart, one made with extraordinary detail, care and, I think, love by Mr. Anderson. Sometimes they’re called dollhouse worlds, though, truly, they feel more authentic than many screen realities.
     Mr. Anderson’s visual style and narratives, in other words, are his own. He draws you into his fantastical worlds with beauty and humor, and while their artifice can keep you at somewhat of a distance, this only deepens the story’s emotional power, especially when he lowers the boom, as he always does. The New England coastal island of Penzance, for instance, where “Moonrise Kingdom” takes place, is firmly set in Wes Anderson-land, as is the Bishops’ home and the scout camp that Sam runs away from. Like the Bishops, the Khaki Scouts at Camp Ivanhoe are initially something of an isolated ecosystem. Led by Scout Master Ward (Edward Norton), the boys do all the usual scouting things but with funny, alarming, strange twists, like building a tree house as high as an eagle’s aerie.
     As he does with the Bishop home, Mr. Anderson shoots the camp with a moving camera, one that follows Ward, in profile, during his morning inspection. Although you can see well into the distance, to the rolling, treed hills that serve as the camp’s backdrop, Mr. Anderson has shot the scene so that the depth of the image has been flattened. This visual compression makes the campsite look something like a page out of a book, and is even more obvious elsewhere, as in a long shot of a lighthouse, a car and a small building. That’s where the island’s law officer, Captain Sharp (a wonderful Bruce Willis), learns, soon after Sam and Suzy run off, that the boy is being given up by his foster parents because they’ve decided that he’s emotionally disturbed. Wouldn’t you be, with parents like these?
     Written by Mr. Anderson and Roman Coppola (they worked together several times before), “Moonrise Kingdom” breezes along with a beautifully coordinated admixture of droll humor, deadpan and slapstick. Like all of Mr. Anderson’s films, though, there’s a deep, pervasive melancholia here too, a sense of regret evident in Mr. Bishop’s slouch (with his plaid pants, he is a walking John Cheever tragedy) and in the way Captain Sharp and Mrs. Bishop look, and don’t look, at each other. Adulthood can seem so desperately painful, so maybe Sam and Suzy shouldn’t be quite as eager to grow up.
      But Sam and Suzy, while their story has the charms of a fairy tale and some of its terrors, aren’t playing at love. They are in love, and that is the most real thing in the world.

Patti Smith Banga




After her National Book Award-winning memoir "Just Kids" greatly expanded her audience, Patti Smith could have done the usual aging-rock-legend safety move: record an album of standards and covers. Except she had just done that with 2007’s "Twelve." Instead, on her first album of original material in eight years, Smith goes back to her notebook and pulls out everything that’s been great about her for four decades -- an encyclopedia’s worth of literary, mythic, historical, religious and musical references; doo-wop ballads; epic guitars and guitar epics; quivering poems in headstand pose -- and some things that are not.

"Banga" (named after a dog in Bulgakov’s "The Master and Margarita" -- reference No. 1) opens with the first of two songs about Europeans’ discovery of the New World. Piano and strings drive the rhapsodic, epistolary "Amerigo." On this and other tracks, Smith sings with more depth, timbre and richness than perhaps she ever has. "April Fool," an invitation to writerly romance, may be the most buoyant pop song she’s recorded. Success has been good to Smith.

Writing and art-making are recurrent themes on "Banga." On "Constantine’s Dream," the second track about voyages to America, Smith tackles the very nature of art -- and the art of nature. Halfway through the 10-minute opus, painter Piero della Francesca shouts this "Horses"-worthy Patti war cry: "Oh lord let me die on the back of adventure/ With a brush and an eye full of light." But the song buckles under historical weight, never quite delivering on its "Land"-like promise. One of the great things about "Just Kids" and Smith in person is her mischievous sense of humor. "Banga" could stand some Puckish cameos.

This is what happens to artists who take risks; not every effort works. But by reaching back to her literary roots, Smith has reinfused her music. Produced by Smith with her longtime bandmates, including original Patti Smith Group members Lenny Kaye and Jay Dee Daugherty, "Banga" is both a return to form and her best album in many years.
[Source : LA Times]

Παρασκευή 13 Ιουλίου 2012

ΝΙΚΟΣ ΒΙΟΛΑΡΗΣ ΝΥΧΤΑ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟΥ



Μισός ύπνος
μισός θάνατος.
Με τα χέρια στην άνοιξη
την καρδιά μες στη λάσπη.
Έτσι μεταλλάσσομαι.
Μεταξύ ανοίξεως και μη
όπου το δέντρο βαθύ
και ριζώνουν τα κύματα.
Έτσι μεταλλάσσομαι.
Μισός Νίκος
μισός θάνατος.

Γιάννης Στίγκας Ασκήσεις αναπνοής





Γύρισα ανάποδα την ψυχή μου
κι είδα πώς μεγαλώνουν οι πέτρες

(με λίγο φως)
σκληραίνει η τύχη και γίνεται

ν’ ανεβαίνουν ψηλά τα πουλιά
κι έπειτα
τα ξεκουρδίζει ο ήλιος


Προσπάθησε ν’ αναπνέεις κανονικά
μέσα γαλάζιο – έξω γαλάζιο
σε μια πνοή ξανασυμβαίνουν όλα
Οι πέτρες έλεγα 
- τα πάντα δίνονται σαν ξυράφι
Κι άμα τα θέλεις πιο βαθιά
μέσα γαλάζιο – έξω γαλάζιο
άμα τα θέλεις πιο βαθιά

καλό κουράγιο

Αυτός ο κόσμος
είναι η πιο σπλαχνική μορφή του ποτέ

Ποτέ ο ιδρώτας
τόσο πολύ με το αίμα.

Γιάννης  Στίγκας 

ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΑΧΡΗΣ Καρυάτιδα



Δεν  κουβαλάω άλλους αιώνες  στο κεφάλι μου

κι ας  με τρυπάει  από τα μάτια  ως τον ύπνο

αυτή  η αποχή

Δε  ζευγαρώνω αδιάντροπα μ’ άλλους τουρίστες

Έφτασε ο χρόνος  κατεβαίνω απ’ τις ευθύνες

Αν λίγο έμεινα το δροσερό  κορίτσι

θα πετάξω αυτά  τα   μάρμαρα απ’ τα στήθια μου

θα φτύσω το λευκό

θα κοιμηθώ το μαύρο

Και  θα’ ρθει -το φωνάζει- οργασμός

Με μια γροθιά στο ακίνητο  θα ξεχυθώ

και θα  λερώσω με το σπέρμα

ωραίων αγοριών

χιλιάδες μέρες  έξω    απ’ το γυμνό


Τσιαχρής  Κώστας 

Σάββατο 5 Μαΐου 2012

Μια συνέντευξη του Δημήτρη Σωτάκη



- Κυκλοφορήσατε το πρώτο σας βιβλίο σε ηλικία μόλις 24 ετών. Μιλήστε μας για την βιωματική σας σχέση με τη λογοτεχνία και τα ερεθίσματα που σας ώθησαν να εκφραστείτε μέσω του γραπτού λόγου.
Ο γραπτός λόγος είναι τελικά για μένα μια συνειδητή επιλογή να ελιχθώ στο πλαίσιο που καθορίζει η μοναξιά, η επιθυμητή απομόνωση. Η συγγραφή ενός λογοτεχνικού κειμένου αποτελεί μια απόδειξη της δημιουργίας ενός μικρόκοσμου μέσα σε τέτοιες συνθήκες, δηλαδή αντικατοπτρίζει τη δική μου ματιά όταν στέκομαι απέναντι από τους ανθρώπους, ίσως μακριά, σε απόσταση απ? αυτούς.

- Έχετε πολλάκις χαρακτηριστεί ως συγγραφέας του φανταστικού. Πόσο ευδιάκριτα είναι, κατά τη γνώμη σας, τα όρια ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα;
Η πραγματικότητα δεν έχει μεγάλη σημασία στη ζωή ενός ανθρώπου. Συνήθως ένα ρεαλιστικό τοπίο, μια γήινη ζωή που κυλάει με μια ορισμένη κανονικότητα, κοπιάρει κωδικούς, τρόπους, συμπεριφορές, σχηματίζοντας στο τέλος ένα προκατασκευασμένο τοπίο. Η φαντασία απ? την άλλη ακυρώνει αυτή την πραγματικότητα, εκμεταλλευόμενη τις αδυναμίες της. Η φαντασία εμπεριέχει την επιθυμία, το όνειρο, την δραπέτευση από το αυτονόητο, άρα πρόκειται για μια ηδονική, μια απολαυστική διανοητική κατάσταση. Τα όρια είναι σαφή.

- Αρέσκεστε στη χρήση αλληγοριών στα λογοτεχνικά σας έργα. Εξηγήστε μας τους λόγους που επιλέγετε, μέσω της αλληγορικής οδού, να υπαινίσσεστε όψεις της καθημερινής μας ζωής, προβληματίζοντας τους αναγνώστες σας.
Ποτέ δε με έλκυε το χειροπιαστό, η ευθεία πλοκή, η καθαρή χαρτογράφηση μιας ιστορίας. Αυτό που αιωρείται, που αφήνεται μετέωρο είναι πάντα το στοιχείο που με γοητεύει. Η πλοκή στα βιβλία μου είναι απλώς ένα άλλοθι, ένα όχημα για να ειπωθεί αυτό που πρέπει να ειπωθεί, η εξιστόρηση, ακόμη και οι προσωπικότητες των ηρώων είναι μια εύκαμπτη παράμετρος της δουλειάς μου, εκείνο που με αφορά είναι να γίνει αντιληπτή η προδιάθεση που είχα ξεκινώντας τη συγγραφή, το στίγμα.

- Νιώθετε απόλυτα ελεύθερος κατά τη συγγραφή των έργων σας ή μήπως υπάρχουν φορές που αισθάνεστε ότι παρεισφρύουν στο κείμενο, παρά τη θέλησή σας, επιρροές από προγενέστερα αναγνώσματά σας;
Ποτέ δεν είμαστε ελεύθεροι. Δεν μπορώ να είμαι ελεύθερος όταν γράφω, αλλά και όταν ζω τη ζωή μου κάθε μέρα. Στα βιβλία μου δεν παρεισφρύουν αναγκαστικά επιρροές από προγενέστερα αναγνώσματα, αλλά κάθε στοιχείο που βιώνω καθημερινά, αυτό το ανόμοιο ψηφιδωτό που βιώνουμε όλοι μας. Αλλά αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, μιας που η συγγραφή ενός βιβλίου είναι ουσιαστικά το αποτέλεσμα αυτού του ψηφιδωτού, η συνέπεια του πώς φιλτράρει κανείς αυτό που ζει.

- Η συγγραφή ως διαδικασία για εσάς είναι θέμα έμπνευσης ή ωραρίου; Γράφετε άτακτα και μόνο όταν μέσα σας υπερχειλίζει η ανάγκη ή ακολουθείται πιστό καθημερινό πρόγραμμα προσήλωσης στο πληκτρολόγιο;
Γράφω όταν έχω μια ιδέα, την οποία μπορώ να υποστηρίξω γράφοντας. Η λογοτεχνία- με κανέναν τρόπο- δεν αποτελεί για μένα ψυχοθεραπεία, αντίθετα την αντιλαμβάνομαι ως μία απολαυστική αγγαρεία, έναν τρόπο να ακυρώνεις το αυτονόητο με έναν έξυπνο και ευεργετικό τρόπο. Δεν γράφω ποτέ με ωράριο.

- Έχετε σήμερα απαντήσει στο ερώτημα αν η συγγραφή για εσάς αποτελεί επιλογή ή ανάγκη; Υπάρχει κάποιο άλλο επάγγελμα που πιστεύετε ότι θα μπορούσατε να κάνετε;
Είναι, χωρίς δεύτερη σκέψη, επιλογή. Η ανάγκη που προκύπτει, ακριβώς δαμάζεται και καταλαγιάζει με τη διαδικασία της συγγραφής. Θα μπορούσα, αν ήμουν πιο θαρραλέος, πιο ελεύθερος, να ικανοποιώ αυτή την ανάγκη ουρλιάζοντας στους δρόμους ή κάνοντας πειράματα με το ανθρώπινο είδος. Θα μπορούσα να ήμουν χορευτής στα μπαλέτα Μπολσόι με εντυπωσιακή καριέρα, ναι, αυτό θα έκανα.


sotakis1- Στο τελευταίο μυθιστόρημά σας «Το θαύμα της αναπνοής» ο κεντρικός ήρωας «στενο-χωρείται» από τον αυξανόμενο, λόγω της οικονομικής ευμάρειας, όγκο των άχρηστων αντικειμένων που του προκαλούν σταδιακά ασφυξία. Τι συμβολίζουν τα άχρηστα αντικείμενα που συλλέγουμε και ποια βαθύτερη ανάγκη των ανθρώπων ικανοποιεί μια τέτοια σωρευτική συμπεριφορά;
Η συλλογή αντικειμένων φαντάζει στα μάτια μου μια ανόητη διαδικασία. Η σωρευτική συμπεριφορά δεν είναι τίποτα άλλο από μια νοσταλγική διάθεση, μια φθηνή ανασφάλεια ενός ανθρώπου. Ωστόσο, όταν κανείς στενο-χωρείται, όταν παύει να είναι ευέλικτος, αντιδρά, ακόμη και παθητικά, και αυτή η αντίδραση είναι εκπληκτικά ενδιαφέρουσα για έναν παρατηρητή. Ένας άνθρωπος στα όριά του, πιεσμένος, πραγματικό ζώο, αυτό έχει σημασία.

- Σε μια πρόσφατη συνέντευξή σας δηλώσατε ότι τα θέματα που κυρίως σας απασχολούν είναι «η τακτοποίηση  της ζωής ενός ανθρώπου, η τάξη που προσπαθούμε να βάλουμε σε αυτό το χάος και ποιος είναι ο τελικός προορισμός αυτής της θολής μας πορείας». Θεωρείτε ότι η επιλογή μιας τέτοιας θεματολογίας αποτελεί απότοκο του τρόπου με τον οποίο προσλαμβάνετε, ως συγγραφέας, τη σύγχρονη και μόνο πραγματικότητα, ή πιστεύετε ότι η θεματολογία αυτή είναι διαχρονική και αφορά τον άνθρωπο οποιασδήποτε εποχής που βιώνει υπαρξιακό αδιέξοδο, έχοντας απωλέσει τον προσανατολισμό του;
Η τακτοποίηση του χάους που επικρατεί στην ανθρώπινη ψυχή είναι ένα αιώνιο ζητούμενο. Ο προσανατολισμός είναι αλήθεια ότι δεν μπορεί να χαθεί, διότι δεν υπάρχει φυσικά προκαθορισμένος και προδιαγεγραμμένος προσανατολισμός. Η θεματολογία μου αντλείται από τις ανησυχίες μου για όσα μπορώ να δω.

- Στην ίδια συνέντευξη έχετε ευθαρσώς καταθέσει ότι ασχολείστε και ανησυχείτε συνεχώς για τον εαυτό σας. Σας φοβίζει ή σας δελεάζει η σκέψη ότι ένας συγγραφέας που παραδέχεται δημόσια κάτι τέτοιο, θα πρέπει με μεγαλύτερο κόπο να πείσει στη συνέχεια ότι το έργο του έχει να πει πράγματα που ενδιαφέρουν εκτός από τον ίδιο και τους αναγνώστες;
Δεν μπορείς να πεις στους αναγνώστες τίποτε πέρα από όσα απασχολούν τον εαυτό σου. Όσα με ανησυχούν, ανησυχούν με κάθε τρόπο και τους υπόλοιπους, μιας που βρίσκομαι στον ίδιον φυσικό και διανοητικό τόπο με τους αναγνώστες. Δεν έχω πρόθεση να καταβάλλω κόπο.

- Πιστεύετε ότι η λογοτεχνία και γενικότερα η τέχνη μπορεί να συγκροτήσει μια εναλλακτική πρόταση σκέψης και δράσης, απευθυνόμενη στον άνθρωπο που βιώνει μια συγκεχυμένη εξωτερική και εσωτερική πραγματικότητα σήμερα;
Σε καμία περίπτωση. Η λογοτεχνία περισσότερο δημιουργεί, παρά λύνει προβλήματα και βέβαια δεν είναι τρόπος σκέψης. Επίσης δεν είναι δράση. Σίγουρα σε βουλιάζει ακόμη περισσότερο στην απελπισία σου. Σε μια εξαιρετική ωστόσο απελπισία.

- Πως σχολιάζετε τη μαζικά εκφραζόμενη - ιδίως τα τελευταία χρόνια - επιθυμία πολλών ανθρώπων να συγγράψουν και κυρίως να εκδώσουν κάποιο έργο τους;
Είναι μια μεγάλη μπούρδα. Να σταματήσουν κάθε τέτοια προσπάθεια και να ασχοληθούν με το εμπόριο.

- Είστε ένας από τους νέους συγγραφείς που διατηρούν μια ενημερωμένη διαδικτυακή ιστοσελίδα, καθώς και λογαριασμό στο facebook. Πιστεύετε ότι το μέλλον της λογοτεχνίας βρίσκεται στα ηλεκτρονικά βιβλία ή οι αναγνώστες θα παραμείνουν εραστές της μυρωδιάς του χαρτιού;
Δεν πιστεύω στο μέλλον των ηλεκτρονικών βιβλίων. Το χαρτί έχει μυρωδιά, ατμόσφαιρα, ερωτισμό και χαρά, απέναντι στο ανοργασμικό ηλεκτρονικό μέσο. Σίγουρα το βιβλίο, σε φυσική μορφή, θα παραμείνει ως έχει. 

Aναδημοσίευση : αρχική  πηγή  : www.artmag.gr

Πέμπτη 3 Μαΐου 2012

ΚΑΙΤΗ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ : ΜΙΑ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ

Το  ερέθισμα  μου  το  έδωσε  ο  εκλεκτός  φίλος , δημιουργός και  κριτικός  Κώστας  Τσιαχρής : Να  ανακαλύψω  την  Καίτη  Βασιλάκου . Διάβασα   τον  κύκλο  διηγημάτων  της "Οι  πόρτες"  και  ενθουσιάστηκα . Ανέκαθεν  ήμουν  λάτρης  του   διηγήματος και  του  μυθιστορήματος  επιστημονικής  φαντασίας [παραγνωρισμένο  είδος  στη  χώρα  μας ]  και  είχα  έρθει  σε επαφή  με  έργα  των  Γιώργου  Ξενάριου , Σωτάκη   Δημήτρη , Ασωνίτη  Αλέξανδρου . Ωστόσο  εδώ  έχουμε  να  κάνουμε  με  μία  γυναίκα  που  κινείται  σ' αυτό  το  χώρο  , μια  γυναίκα  ευφυέστατη , με   μεγάλη   διεισδυτική ικανότητα   και  μ'έναν  λόγο  που  ,όπως  λέει  ο  Κώστας  Τσιαχρής ,  "ξεφεύγει  από  τη λογοτεχνία  του  σούπερ μάρκετ"  στην  οποία  δυστυχώς  ενδίδουν  όλο  και  περισσότεροι  συγγραφείς , κυρίως  γυναίκες . Η  συλλογή  διηγημάτων "Οι  πόρτες"  είναι  πραγματικά  συναρπαστική   και  κάθε  ιστορία   κρατά  αμείωτο  το  ενδιαφέρον  του  αναγνώστη  και   τον  κάνει  να  προβληματιστεί  πάνω  στις  πολλές  πτυχές  της  πραγματικότητας [αν  υπάρχει  τέτοιο ] .Κι  αυτό  είναι  το  παιχνίδι  της   Καίτης Βασιλάκου , να  ανατρέπει  τα  δεδομένα  και  να  προσδίδει  καινούργιο  πρόσωπο   σε   σχεδόν   καθημερινά  πράγματα . Είναι  πραγματικά   θαυμάσιο  να  υπάρχει  μια  γενιά  νέων  λογοτεχνών  που  ξεφεύγουν  από  τα  τετριμμένα  και   προχωρούν  τόσο  μπροστά  . Ανυπομονώ  να  διαβάσω  και  τα άλλα  δύο  βιβλία  της "Οι  περιπέτειες  του  ερημίτη Χάρτμουτ  Λιμπέργκερ"  και  "Ο  τέταρτος κλώνος" [διαβάστε  κριτική  του  Κώστα  Τσιαχρή   στο  Βήμα [www.tovima.gr/opinions/useropinions/article/?aid=437568 ]. Ανακαλύψτε την  κι  εσείς .
Γιάννης  Ανταίος